Dary Duchowe

 

 

 

12 A co do darów duchowych

bracia, nie chcę, abyście byli

nieświadomi rzeczy.

 

 

Wiecie, iż, gdyście byli poganami,

do niemych bałwanów szliście, jak was

prowadzono.

 

 

Dlatego oznajmiam wam, że nikt,

przemawiając w Duchu Bożym, nie

powie: Niech Jezus będzie przeklęty!

I nikt nie może rzec: Jezus  jest Panem,

chyba tylko w Duchu Świętym.

 

 

A różne są dary łaski, lecz Duch 

ten sam.

 

 

I różne są posługi, lecz Pan

ten sam.

 

 

I różne są sposoby działania, lecz

ten sam Bóg, który sprawia wszystko

we wszystkich.

 

A w każdym różnie przejawia się

Duch ku wspólnemu pożytkowi. 

 

Jeden bowiem otrzymuje przez

Ducha mowę mądrości, drugi przez

tego samego Ducha mowę wiedzy,

 

Inny wiarę w tym samym Duchu,

inny dar uzdrawiania w tym samym

Duchu.

 

Jeszcze inny dar czynienia cudów,

Inny dar proroctwa, inny dar roz-

różniania duchów, inny różne rodzaje

języków, inny wreszcie dar  wykłada-

nia języków.

 

Wszystko to zaś sprawia jeden

i ten sam Duch, rozdzielając każdemu

poszczególnie, jak chce.

 

 

 

                                                                        PIERWSZY LIST ŚW. PAWŁA

                                                               DO KORYNTIAN  12, 1-11 

 

 

STARA LATARNIA

 

 

 Daleko za rufą pozostał mój dom

Na skalistym wybrzeżu o wiele mil stąd

Zostały marzenia z dziecinnych mych dni

I stara latarnia co wciąż mi się śni

 

Gdy pierwszy raz w morze trzeba było wyjść

Pamiętam głos matki jej oczy do dziś

Gdy już z pełną kabzą wróciłem jak pan

Zastałem dom pusty i zostałem sam

 

 

 

 

Na wielu pokładach już miałem swój dom

Chociaż pieskie to życie nie zszedłem na ląd

Tu przez całe lata tyrałem jak wół

Dziś pierwszym po Bogu mianował mnie król

 

A kiedy mi przyjdzie do Hilo wziąć kurs

Zostawię swą duszę wśród zielonych wzgórz

Zmęczone me ciało niech spocznie na dnie

Ukoi się w falach i w ostatnim śnie 

 

  

,, NOWY ROK " - Adam Mickiewicz

 

 

 

 Skonał rok stary; z jego popiołów wykwita

Feniks nowy, już skrzydła roztacza na niebie,

Świat go cały nadzieją i życzeniem wita:

Czegóż w tym nowym roku żądać mam dla siebie?

 

Może chwilek wesołych?- Znam te błyskawice;

Kiedy niebo otworzą i ziemię ozłocą,

Czekamy wniebowzięcia: aż nasze źrenice

Grubszą niżeli pierwej zasępią się nocą.

Może kochania? - Znam tę gorączkę młodości;

W platońskie wznosi sfery, przed rajskie obrazy:

Aż silnych i wesołych strąci w ból i mdłości,

Z siódmego nieba w stepy między zimne głazy.

Chorowałem, marzyłem, latałem i spadam;

Marzyłem boską różę, bliski jej zerwania

Zbudziłem się, sen zniknął, róży nie posiadam.

Kolce w piersiach zostały.- Nie żądam kochania.

Może przyjaźni?- Któż by nie pragnął przyjaźni?

Z bogiń, które na ziemi młodość umie tworzyć,

Wszak tę najpiękniejszą córkę wyobraźni

Najpierw zwykła rodzić i ostatnią morzyć.

O! przyjaciele, jakże jesteście szczęśliwi!

Jako w palmie Armidy wszyscy żyjąc społem,

Jedna zaklęta dusza całe drzewo żywi,

Choć każdy listek zda się oddzielnym żywiłem:

Ale kiedy po drzewie grad burzliwy chłośnie

Lub je żądło owadów jadowitych drażni,

Jakże każda gałązka dręczy się nieznośnie

Za siebie i za drugie! Nie żądam przyjaźni.

 

I czegóż więc w tym nowym roku będę żądał?

Samotnego ustronia, dębowej pościeli,

Skąd bym już ani blasku słońca nie oglądał,

Ni śmiechu nieprzyjacioł, ni łez przyjacieli. -

 

Tam do końca, a nawet i po końcu świata,

Chciałbym we śnie, z którego nic mię nie obudzi,

Marzyć, jakiem przemarzył moje młode lata,

Kochać świat, sprzyjać światu - daleka od ludzi.

                                                                                                              Adam Mickiewicz

Okiełznąć samego siebie - Albrecht Hohenzollern

 

 

Co Bóg mój chce, niech stanie się najlepsza wola Jego, obfitą pomoc wszystkim śle, co mocno wierzą w Niego. Nasz  wierny Bóg uwalnia z trwóg; a karze tylko miernie. Kto dzień po dniu zaufa Mu, Pan temu sprzyja wiernie.  

                                                                 Albrecht Hohenzollern 

 

                                                                                           

 

16. Kto uwierzy i ochrzczony zostanie, będzie zbawiony, ale kto nie uwierzy, będzie potępiony.

                                                      Dz. 2,    38  

Odcienie Radości - WILLIAM BLAKE

 

 

 

    Ten, kto samowolnie

przypina sobie skrzydła Radości,

      prędko doznaje upadku.

      Ten zaś, kto przelatującą

        obok niego Radość

        muska pocałunkiem,

             żyje w blasku

        jej wiecznych promieni.

                 

                                WILLIAM BLAKE